Brozus

De reis naar China is geweest, de terugreis en de jetleg verwerkt, het normale leven is terug.

De heenreis was goed voorbereid, gedegen planning, goed geslapen, koffer goed ingepakt en gecealed, en prettig uitgezwaaid. Door tijdig op Schiphol te zijn was het mogelijk te onderhandelen voor een riante plek bij de vluchtgang.

De terugreis was minder voorbereid. Dacht ik eerst nog met enige zorg, met de taxi te zullen moeten gaan, regelde Sipian dat de chauffeur me kwam ophalen op zondagmorgen om 6:20 uur (daar gaat zijn vrije dag).

Na een korte, zeg maar slechte nacht, ging ik om 6:10 uur vast met een slecht ingepakte koffer naar beneden of afscheid te kunnen nemen van de straat in het ochtendzonnetje. De chauffeur stond er al wat te rommelen in de kofferbak. Dan maar geen afscheid en snel de koffer achter erin en dicht die klep. Helaas zat zijn vinger er nog pijnlijk tussen. Of hij boos was of zei geeft niet, ik zal het nooit weten. Hij praat altijd luid en schreeuwerig en altijd chinees, dus…

De weg naar het vliegveld was zo vroeg erg rustig, dus om 7:00 uur was ik al op Beijing airport terminal 2, maar waar was de KLM? Nergens te vinden en mij bekroop de angst de verkeerde terminal te hebben. Navraag verklaarde dat de KLM pas om 7:30 uur een incheckbali zou gaan bemannen. Verder onderzoek wees uit waar en ik nestelde mij op de transportband om zeker de 1e te kunnen zijn. Leve de zweedse puzzel gigant. 10 puzzels later ging het circus van start, na uitrollen van lopers, installatie van folderrekjes en rolbanden etc. Ik was nr 1, dus gelijk onderhandelen voor een riante plek. Helaas alle plaatsen waren besproken en ik had mijn langgeleden bestelde raamplaats. Mijn enige onderhandelruimte was verhuizen naar een gangpad. Ik wilde China nog even in het oog houden dus toch maar liever het raam. Met nog 3,5 uur te verposen op de luchthaven en geen MacDonalds of KFC, maar op jacht naar souveniers. Al mijn RMB’s moesten toch op en het thuisfront heeft altijd hoge verwachtingen.

Met de keuze voor de sensatie telegraaf, stapte ik vol goede moed het KLM toestel in. Mijn raamstoel zat recht boven de vleugel, dus van China bleef zo weinig over. Naast me kwamen 2 antieke Engelse dames, dus de ramp leek compleet. De terugreis was begonnen. Toen het vliegtuig na in file taxiende, aanstalte maakte de startbaan op te draaien, melde de gezagvoerder dat we naar de andere kant van de baan moesten omdat de wind was gedraaid. Dus 3630 meter via de taxibaan terug en weer aansluiten aan de andere kant. Het leek een zware terugreis te gaan worden. Ik sloot mijn ogen en zocht contact met mijn nieuwe vriend Boeda voor spirituele ondersteuning om de komende 10 uur door te komen. Het vliegtuig had de achterwielen amper gelicht of het gekrakeel begon al. Een van de dames miste het 2e geluidskanaal en eiste een oplossing. Boeda greep in en de dames verdwenen met stewardess en handbagage naar elders in het vliegtuig en ik had 3 stoelen ter beschikking. Long Live the Queen en uiteraard Boeda, schoenen uit en lekker liggen maar. Ik dacht nog even of ik nu zou kunnen onderhandelen voor businessclass, maar dit was eigenlijk beter zo. Ik zag de mensen die tegen de muur zaten van de toiletgroepen in het middenstuk n. l. zo jaloers kijken en dat is toch ook wat waard.

KLM serveerde heerlijke maaltijden met mes en vork en met stokjes. Uiteraard koos ik voor de stokjes en begrijp eigenlijk niet dat ik ooit anders heb willen eten. Ik had 3 tafeltjes ter beschikking dus kon ik de zaak goed uitstallen en de tijd nemen voor de maaltijd. Dat de stewardess steeds probeerde wat mee te nemen om haar opruimtargets te halen was soms wat lastig. Als 1.3 miljard Chinezen 4 x per dag 2 stokjes nodig hebben kost dat een hele Veluwe per dag. Dat verklaart wellicht de omvang van de Gobiwoestijn, waarover we geruime tijd vlogen. 

De terugreis duurde bijna een uur langer dan heen, omdat we met de draaing van de aarde mee gaan en de straalstroom mee, dus missen. Maar zo luxe gezeten en zo langdurig etende valt dat best mee en voor ik het wist stond ik voor de nederlandse douane, die ons geen blik waardig achtte. Ik had wellicht toch meer high tech uit China mee moeten nemen. Een volgende keer dan maar.

China is een heel bijzonder land en de mensen zijn er erg aardig en beschaafd. Spugende chinezen, ik heb ze niet gezien. Wel is het verkeer even wennen. Als je als voetganger groen hebt zegt dat niets. Al het afslaand verkeer gaat gewoon door, maar toch gaat het allemaal heel harmonisch en nooit agressief en kun je ook bij rood licht een oversteek wagen. Beijing bruist van de energie en het is echt een 24 uurs ecomomie. Er wordt zoveel, zo snel en zo mooi zaken uit de grond gestampt, dat het ons denkvermogen te boven gaat. Ik weet zeker dat de spelen van 2008 iedereen zal overtuigen dat de Chinezen hun zaakjes goed voorelkaar hebben.

Gisteren on 17:30 verzameld bij kantoor Niels voor een etenje met zijn bazin Sipian. Ook haar moeder en de koffer van Saskia, die Niels nog in bezit had, gingen mee in de auto. Als je in China bent moet je tenmiste eenmaal Hotpot gaan eten. Dus naar het beroemste restaurant op dit gebied in Beijing. Met zijn vieren, zonder koffer, aan tafel waar een soort fondu gebeuren met gekruid water stond te pruttelen en dampen. Een kant spicy, de andere kant wat matiger. Holland koos voor het laatste. Toen ik dacht, dat de dis begon met een wat vreemd uitgevallen soep, zat ik fout, dit was de saus, die alleen nog even goed moest geroerd tot een egaal papje.

De tafel werd voller en voller met allerlei heerlijkheden, die ik graag zo naar binnen had gewerkt. Helaas, alles werd in stappen in de hotpot gedaan en gaar gestookt. Met je stokjes mocht je vissen en het was vaak onduidelijk wat je aan de haak had geslagen. Omdat je dit vervolgens in je eigen saus kommetje moest werpen kwam alles er volledig egaal bruin uit en smaakte, althans voor mijn papillen meteen ook het zelfde. Mijn gezicht sprak vast boekdelen voor Sipian, want er verscheen voor mij nog een kommetje met andere saus, ik weer roeren en proefen, maar kon het verschil niet echt waarnemen.

Zowaar verscheen daar voor een ieder een bakje met een MiniMac lijkende heerlijkheid. Waarschijlijk was ik te veel in trance tijdens het verorberen van deze fatamorgana, want volgens de anderen was dit gebeuren veel te zout, gortdroog en eigenlijk oneetbaar. Zij hebben na een enkele hap de zaak resoluut terzijde geschoven. Na wat afstel acties met de branders tijdens het eten aan mij de eer het gas af te sluiten. De maaltijd zat erop, het uitbuiken kon beginnen. Een zeer bijzondere ervaring en heel gezellig, maar mijn ene en wellicht laatste keer zit erop. Opeens kwam de driver (company chauffer) de auto ophalen en daar ging dus de koffer van Saskia. Sipian moest de nodige telefoontjes plegen, opdat niet een andere, maar deze auto weer terug zou komen voor de avond erop zat.

Omdat de driver zeker 2 uur weg zou blijven om de andere baas van het vliegveld te halen, werd een korte wandeling gemaakt naar het beroemste theehuis in Beijing, onderweg haakte de moeder van Sipian af en ging huiswaarts.

Thee drinken in dit theehuis is werkelijk een belevenis, wat een etiquette en een verfijning van smaak en wat een prachtige ambiance. Wat zijn wij eigenlijk een stelletje boeren, die thee inslaan zoals we onze auto’s bijtanken. Ik zal jullie de procedures besparen, maar na 2 uur ingewikkelde handelingen en bezinningen, had ik nog geen half hollands kopje tot me genomen en was mijn dorst echt gelest en mijn geest aanmerkelijk verrijkt. En denk hierbij aan de zoute droge pseudo MiniMac.

Een hele ervaring rijker ging de tocht huiswaarts. Dit was een rit van afscheid en veelzeggende stiltes. Het is best even moeilijk je zoon te moeten verlaten en straks 9000 kilometer verder weer neer te stijken en je oude leventje weer op te pakken. Het was een heerlijke vakantie samen en dat verzacht veel.

Vandaag is een dag van afdalen van hogere sferen naar de realiteit. Ik heb nog gepoogd wat te shoppen voor het thuisfront, maar dat ging niet. Het was te druk. Ik heb nog wel een chinese Ipod gekocht (Newman met 2 gig) na stevig afdingen voor 430 RMB. Wel is de handleiding en software chinees, maar volgens Niels is er ook een Engelse versie. Voorlopig heb ik een extra HD van 2 gig.

Morgen om 6:20 uur komt de driver me halen en ga ik rond 11:00 de lucht in. De koffer is al half gepakt en bereid ik me voor op het europese leven. Wat is China toch anders, en wat zijn de mensen hier toch aardig tegen ons westerlingen.
Niels bedankt voor de fijne tijd samen en veel succes, het gaat je goed en hopelijk tot gauw.

Doel vandaag was rustiger aan, dus maar met de metro’s 1 en 2  naar Beijing Shijingshan Amusement Park. Ik had in de 2 zowaar een zitplaats bemachtigd, om de onderdanen te sparen, maar daar heb ik spijt van gehad. Kijk je naar de grond zie je alleen voeten en krijg je nekkramp, kijk je omhoog zie je allemaal vragende ogen. Dus kijk je vooruit en houd je ongewilde kruistochten. Iedereen staat met het kruis naar je toe om te zien of je aanstalten maakt te vertrekken en zo een zitplaats te kunnen confisqueren. Nou niet mijn tak van sport, mooie vrouwenbillen ok, maar dit…

Een oudere dame kwam de volgende stop binnen en dat was mijn kans, galant stond ik op en bood gebarend mijn plaats aan haar. Welke worp ze toepaste, ik weet het niet, maar binnen een seconde zat ik weer op mijn plek. De kruistochten waren weer begonnen, en de dame in spe verdween uitzicht om een nieuwe poging van mij te omzeilen. Gelukkig was het maar 4 stations die ik moest lijden, alvorens op Fuxihmen over te kunnen naar een heerlijk staanplaats in de 1. Zitten doe ik alleen nog als de metro vrijwel leeg is.

Na 8 stations hangen in de 1 kwam ik op locatie.

Ja ja een groot complex en vrijwel uitsluitend voor mij alleen. De meeste attracties kosten vrijwel niks van 1 RMB tot 5.

De duurste attractie 50 rmb (5 euro) was zo’n achtbaan waar je benen hangen, je tig keer over de kop gaat en als schroevendraaier  wordt gebruikt, wat een sensatie, ook ik moest gillen. Ook de nieuwste waterbaan (er waren er meerdere) was een dijenkletser, je gaat zowel vooruit  als achteruit en krijgt een compleet plastic tenue aangemeten (kosten 20 RMB). Omdat ik alleen was, en het bootje in balans moest blijven, moest een personeelsmedewerker met mij mee.

Dat ik achter ging zitten en hij voor moest vond hij minder, ik snap nu waarom, ik zit in het plastic en hij niet, ik krijg veel water en hij heel veel. Het kind in mij kwam boven en ik wilde alles meemaken en natuurlijk ijs eten (mijn verse witte t-shirt heeft hiervan het bewijs). Langzamerhand kwamen er wat meer bezoekers en was het tijd om vrienden te maken. Wat een luxe, overal de eerste en vaak de laatste, alleen daarom is een reis naar Beijing al rendabel.
Omdat ik straks uit eten ga met Niels en zijn bazin moest ik bijtijds terug. Met dit T-shirtje krijg ik anders vast geen ijs toe.

Bij de supermark heb ik echte franse croisanten en koffiebroodjes gescoord. Ik had ook bananen in mijn mandje, maar waarschijnlijk moest ik dat wegen, want ze verdwenen onder de toonbank.

Bij mij voor de deur alsnog bananen en zelfs aardbeien gekocht, dat wordt morgen een smulontbijt na 10 dagen honing.

Morgen rust en winkelen?

Vadaag een andere aanpak, het vervoersyteem MP.
Dat heeft niets te maken met Marco Polo, maar met de locaties van MacDonalds (M) en de onderdanen van mijn persoon . MacDonalds is zeer ruim vertegenwoordigd in Beijing en ik heb berekend dat het met stevig doorpoten ca 15 minuten duurt om van Mac naar Mac te komen. Op mijn stadsplattegrond die deels Engels speekt, staan alle Macs. Dus van Mac naar Mac en het laatste stuk de zon aan de juiste kant en de wind in de goede hoek en een beetje mazzel. Er zijn nog een aantal voordelen aan dit systeem n.l.:

1 Als ik na ca 25 minuten nog geen Mac heb gevonden vraag ik een willekeurige Chinees de weg. MacDonald kennen ze allemaal en, of ik ben er een verder, of zit weer op de vorige lokatie voor een nieuwe poging.

2 Ik heb zo altijd een plek voor een beetje koelte en uitrustplek, en de kans dat ze wat Engels kennen.

3 Gewoon lekker!

Voldoende argumenten, dus niks geen taxi, metro of bus, gewoon lopen en de stad echt leren kennen. In China moeten onderdanen doen wat de leiding zegt dus die van mij moeten stoppen met klagen.

Na 2 M’s steeg het vertrouwen en nam ik risico’s, een mooi parkachtige route langs het water. Daar zijn geen Macs, maar het is er wel mooi en rustig en de lucht wat zuiverder. Wel is het zaak het doel voor ogen te blijven houden en dat valt niet mee als knappe chinese dames met me willen paardje rijden. Gelukkig bleef het paard liggen en mocht ik verder.

De chinesen doen allerlei leuke dingen in dit soort parken, zoals zingen, muziek maken balletje hooghouden (geen bal maar verder is alles geoorloofd) spieroefeningen etc. Via Beijings Bird Park, maar daarvoor alleen hoef je niet naar hier te komen, kwam ik dicht in de buurt van de bestemming Chinese Ethic Culture Park (中华民族园) 1 Minzuyuan Lu, Chaoyang District (朝阳区民族园路1号) met China Nationalities Museum. Via een short-cut door een wat vage straat waar dure auto’s een ondergronds parkeerdek indoken en op borden iets in het chinees stond dat men daar voor ca 4000 rmb (toch effe 400 euries) kon krijgen, ging de tocht verder. Hoewel nieuwsgierig wat nu 4000 rmb kost, ben ik het maar niet gaan vragen aan die knappe dames en die potige heren.

Het is weer eens een groot park, waarin alle 54 Chinese nationaliteiten en hun bouwkunsten etc worden getoond. Omdat het weer zeer rustig was had ik alle gelegenheid om vrienden te maken en mee te dansen. Als enige publiek was men zeer begaan met mijn belangstelling. Naast een paar Russen en enkele Chinese bezoekers werd het park voornamelijk gevuld met veel personeel en dansers en een verdwaalde Hollander. Na 2 keer het park te hebben gerond en alle woningen etc had bezocht, waaronder een die me deed denken aan de onze in de Ardeche, stond ik weer buiten en zag aan de overkant ook iets interessants. Eindelijk aan de overkant, een linke zaak hier, mocht ik er niet in zonder kaartje. Ik moest terug naar de overkant voor een ticket. Met handen en voeten en een dame waarvan ik eerst dacht dat ze met me wilde bridgen, bleek ik die al te hebben, maar ik moest via de bridge de weg over en zo het andere deel van het park bezoeken. Zal wel op de borden hebben gestaan, maar ik kan alleen chinees eten.

Het was een gematigde flesjes dag, dus gewoon weer terug met de benenwagen. Bus 626, die vrijwel langs mijn flatje gaat stond voor de deur, maar vandaag is het MP dag. Bij de derde M bezweek ik voor al dat lekkers, want na een vroeg primitief ontbijtje is om 15:30 uur de energie volledig op.

Vlak bij huis nog een soort banketbakkertje ontdekt met iets dat meer op brood leek dan tot nu toe gezien en een lekker taartje (hoop ik) toe. Dat heb ik wel verdiend, na al die dagen lopen, minstens 2 vierdaagsen van Nijmegen en 3 bloesemtochten. Waar blijven mijn medailles? In iedergeval heb ik de foto’s nog (en de herinneringen).
Het was weer een enerverende dag, morgen nu echt rusten?